وزلالی که زبرفاب افق می آید

در سراشیب همین دره سحر می روید ،آب و آیینه

وباران و سحر در اینجا ،همگی یکرنگند،اگر آن یار

سفر کرده بیاید از ره،

عشق در شیب همین دره کپر می سازد ،دره ای

میدانم ،شیب تندی دارد ، آفتابیش هر روز،

به نفس می افتد وسراپای کمرکش ها،مه فرا می

گیرد

چشمه تا می نالد ،کاش می شد باران ،نفسی تازه کند

،

مردم از تنهایی ،

روزنی هست به آن سوی ترنم هایم،

و کسی هست که پیوسته مرا می خواند ،اسب وزینی

باید ،ودلی دریایی

که خیال سفر دشت شقایق دارد ،

های مردم ،مردم ،مردم از تنهایی،

وسعتی می خواهم ، که بنالم سنگین ،

عشق هم فاصله ها را نشکست ،آه می دانم

،روزی،مردی،

ذوالفقاری در دست ،از سراشیب همین دره گذر

خواهد کرد،

از زلال خنک وجاری برفاب نمی نوشد ،زیر لب

خواهدخواند:

به فدای لب خشکیده سالار شهید ،

وسفر خواهد کرد ،اسب و زینی باید ،به هماوردی

تنهایی من،

باید از خاک برید ،وسفر در پیش است ،

سفری تا لب زیبای سحر خواهم رفت،

اگر آن یار سفر کرده بیاید از راه.....

                                                فرجام